Spokojnie, spokojnie. - powtarzałem sobie w myślach. Niestety w głowie wciąż odtwarzaly mi się wydarzenia z dzieciństwa. Pierwsze wspomnienia odnośnie mojej "rodziny". Ojca, który wrzucił mnie do wody i czekał az się utopię oraz całego stada, które to widziało. Cały się trząsłem.
To nie jest zwykły strach. To lęk. Lęk przed przeszłością. Przed utratą oddechu przez utonięcie.
- To nie jest tak, że się boję...- zacząłem po czym urwałem. O nie, tym razem powiesz jej jak było.
- Tylko nie mów mi, że mi wspolczujesz. Nie lubię litości. - powiedziałem i wziąłem wdech i wydech - Boję się wody, dlatego, że w przeszłości ojciec chciał mnie utopić. To moje pierwsze wspomnienie z dzieciństwa. Twarze bliskich które nagle zniknęły i oddech, który prawie zniknął... - skończyłem opowieść
Anastja?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz